تو را گم کرده ام امروز و حالا لحظه های من
گرفتار سکوتی سرد و سنگین اند
دو چشمانم که تا دیروز به عشقت می درخشید
نمی دانم چرا اینگونه غمگین اند؟
چراغ روشن شب بود برایم چشمهای تو
نمی دانم چه خواهد شد
پُر از دلشوره ام
بی تاب و دلگیرم
ترا گم کرده ام امروز و حالا قلب من آکنده است از غم
و جز تنهایی و ماتم
دگر چیزی نمی خواهم...
17:57 | فایزه |
اي جدا ناشدني !
گامت را آرام تر بردار !
از برم آرام تر بگذر !
تا به کام دل ببينمت .
بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .
آه ! که نميداني ...
نمیدانی... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ...
و شگفتا که زيستن، با نيمي از روح تن را مي فرسايد ...
بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را
مسافر من !
آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش .
با من سخني بگو .
مگذار يکباره از پا در افتم ...
فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ...
جدايي را لحظه لحظه به من بياموز...
آرام تر بگذر ...
وداع طوفان مي آفريند...
اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟! باران هنگام طوفان را که مي بيني !
آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگري ...
من چه کنم ؟
تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ...
اي پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمي داني ... نمي داني که بي تو به جاي خون ، اشک در رگهايم جاريست ...
از خود تهي شده ام ... نمي دانم تا باز گردي مرا خواهي ديد ؟؟؟
دلم برات تنگ شده.....
اما من...من ميتونم اين دوري رو تحمل كنم...
به فاصله ها فكر نميكنم ......
ميدوني چرا؟؟
آخه... آخه ...
جاي نگاهت رو نگاهم مونده.....
هنوز عطر دستات رو از
دستام ميتونم استشمام كنم....
رد احساست روي دلم جا مونده ...
ميتونم تپشهاي قلبت رو بشمارم...........
چشماي بيقرارت هنوزم دارن باهام حرف ميزنن.......
تو،
توي لحظه لحظه هاي من جاري هستي....
آخه...تو،توي قلب مني...
آره!تو قلب من....
براي همينه كه هميشه با مني...
براي همينه كه حتي يه لحظه هم ازم دور نيستي...
براي همينه كه ميتونم دوريت رو تحمل كنم...
آخه هر وقت دلم برات تنگ ميشه...
هر وقت حس ميكنم ديگه طاقت ندارم....
ديگه نمی تونم تحمل كنم...
دستامو ميذارم رو صورتم و يه نفس عميق ميكشم....
دستامو كه بو ميكنم مست ميشم...
مست از عطر ت.
صداي مهربونت رو ميشنوم ..
و آخر همهء اينها...به يه چيز ميرسم.....
به عشق و
به تو.....آره...به تو....
اونوقت دلتنگيم بر طرف ميشه...
اونوقت تو رو نزديكتر از هميشه حس ميكنم....
اونوقت ديگه تنها نيستم
حالا من اين تنهايي رو خيلي خيلي دوسش دارم..
به اين تنهايي دل بستم...
حالا ميدونم كه اين تنهايي خالي نيست...
پر از ياد عشقه..
پر از
اشكهاي گرم عاشقونه
15:49 | فایزه |
بیا ای بی وفای من
و امشب را فقط امشب
برای خاطر آن لحظه های درد
کنار بستر تاریک من ، شب زنده داری کن
که من امشب برای حرمت عشقی که ویران شد
برایت قصه ها دارم
تو امشب آخرین اشکم بروی گونه می بینی
و امشب آخرین اندوه من مهمان توست
بیا نامهربان
و امشب را کنار بستر تاریک من شب زنده داری کن
چه شبهایی که من تا صبح برایت گریه می کردم
و اندوهم همیشه میهمان گوشه و سقف اتاقم بود
قلم بر روی کاغذ لغزشی دشوار می پیمود
که من در وصف چشمانت
کلامی سهل بنویسم
درون شعر های من
همیشه نام و یادت بود
درون قصه های من
همیشه قهرمان بودی
ولی امشب کنار عکس های پاره ات آخر
تمام شعرهایم را به آتش می سپارم من
درون قصه هایم ، قهرمانهارا
به خون خواهم کشید آخر
و دیگر شعرهایم بوی خون دارد
ببخش ای خاکی خسته
اگر امشب به میل من
کنارم تا سحر بیدار ماندی
برای آخرین شب هم ز چشمت عذر می خواهم
که امشب میزبان
رنج من گشتی
برای آخرین لحظه خداحافظ ....!؟
12:17 | فایزه |
من همون جزیره بودم
خاکیو صمیمیو گرم
واسه عشق بازیه موجا قامتم یه بستر نرم
یه عزیز دردونه بودم
پیش چشم خیس موجا
یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا
تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی
غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی
زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیرو رو شد
برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد
تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه
ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه
اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی
اما تا قایقی اومد از منو دلم گذشتی
رفتی با قایق عشقت سوی روشنیه فردا
منو دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا
دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی
لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی
دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره
ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگره
میرسه روزی که قعر دریا میشه خونم
اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم...
12:28 | فایزه |
روزهای سخت چه دیر می گذ رند و چقدر آزرده خاطرم میسازند.
و ناگهان روزهای شیرین از راه می رسند و روزهای تار خیلی زود فراموش می شوند و این چرخه همچنان ادامه دارد..
چه آسان زندگی به بازی می گیرد ما را بدون اینکه به آن فکر کنیم ، بدون اینکه فرصت لبخند
زدن به خودمان را به ما بدهد درگیرمان می کند وما هم از پی آن می خندیم و گریه می کنیم
گاهی اوقات چقدر مسخره به نظرم میرسد بازی های زندگی که اگر غافل شویم به واقع مارا
به مسخره می گیرد و درخود فرو می برد ، خیلی بزرگی می خواهد ارزش زندگی خود را
دانستن.
نمی خواهم در بند این وآن باشم...،بس است.می خواهم در بند خود باشم...
نمی خواهم فکرم از آن دیگرانی باشد که ذره ای به من فکرنمیکنند.
فکرم را،ذهنم را و روحم را برای خودم می خواهم تا زندگیم را از نو برای خودم و آنهایی که دوستشان دارم بسازم.
خیلی بهترم،خیلی سبک ترم و خیلی رها ترم از افکار بیهوده......
اینها را هم با کمی کینه و غم نوشتم...هنوز نتوانستم...اما سعی میکنم....
22:55 | فایزه |
باز هم من ماند ه ام و غربت و تنهایی ..
در حالی که از پنجره اتاق به دور دست ها مینگرم از سیاهی شب تمام وجودم میلرزد.شبی که سکوت را برایم معنا میکند . شبی که غروب لحظه هایم را نزدیک میکند. اما با این حال ستاره ها را میبینم که عاشقانه سوسو میزنند.
پروردگارا به کدامین گناه مجازات شده ام ؟
من که مهربان بودم؟من که وفا رسم زندگی ام بود؟ مهربان چرا سهم من عشق این بود؟ اینقدر کم و دست نیافتنی؟
به یادم میاید که میگفتند:دنیا بی وفاست. اما من با خود میگویم که این دنیاخدایی هم داردو مجازاتی برای کسی در نظر میگیرد که قلبی را بی صدا می شکند..
غم بر صدایم رخنه کرده.. نفسهای خسته ام روی غربت تنهاییم سنگینی میکند...
نه میتوانم حرف بزنم ونه میتوانم سکوت لحظه هایم را در هم شکنم .
دلم مانند قاصدک دلتنگ است ... دلتنگ تو و دلتنگ حرفهایت ..دلتنگ خنده هایت که قفل حصارهای شیشه ای قلبم را می شکند.. اری دلتنگم...
دلتنگ لحظه هایی که معصومانه می میرند... دلتنگ او ...
از نگاهم پیداست که به چه می اندیشم؟!!
سهم چشمهای بارانی من گریه ای بی صداست...
20:6 | فایزه |
لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم
تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست
تا بدانی نبودنت آزارم میدهد
لمس کن نوشته های را که لمس ناشدنیست و عریان
که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد
لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است
لمس کن لحظه هایم را
تویی که هنوز نمی دانی من که هستم
لمس کن این با تو نبودن ها را
لمس کن...
22:28 | فایزه |
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم سکوت را فراموش مي کردي
تمامي ذرات وجودت عشق را فرياد مي کرد
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم چشمهايم را مي شستي
و اشکهايم را با دستان عاشقت به باد مي دادي
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم نگاهت را تا ابد بر من مي دوختي
تا من بر سکوت نگاه تو
رازهاي يک عشق زميني را با خود به عرش خداوند ببرم
اي کاش مي دانستي
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم هرگز قلبم را نمي شکستي
گر چه خانه ي شيطان شايسته ي ويراني است
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم لحظه اي مرا نمي آزردي
که اين غريبه ي تنها , جز نگاه معصومت پنجره اي
و جز عشقت بهانه اي براي زيستن ندارد
اي کاش مي دانستي
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم همه چيز را فدايم مي کردي
همه آن چيز ها که يک عمر بخاطرش رنج کشيده اي
و سال ها برايش گريسته اي
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم
همه آن چيز ها که در بندت کشيده رها مي کردي
غرورت را ...... قلبت را ...... حرفت را
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم
دوستم مي داشتي
همچون عشق که عاشقانش را دوست مي دارد
کاش مي دانستي که چقدر دوستت دارم
و مرا از اين عذاب رها مي کردي
اي کاش تمام اينها را مي دانستي
13:30 | فایزه |
تا وقتی بابات کنارته خیالت از همه چیز راحته! یه حس خیلی خوبه! احساس امنیت، آرامش ...حس این که یه پشتوانه ی محکم همیشه تکیه گاهته!
من عاشق بابامم! با این که ازم خیلی دوره ... ولی همیشه عاشقشم! فکر می کنم همه همین حس رو به باباهاشون دارن نه؟
دلم واسه نگاه مهربون بابام که بهم قدرت می داد ، بهم اعتماد به نفس می داد، تنگ شده!
واسه اون دستای مهربونش که وقتی دستمو می گرفت همه ی وجودم گرم می شد ...
چه حس شیرینیه بابا داشتن نه؟!
خدایا
مهربونم
بابامو همیشه سالم نگه دار!
بابای مهربونم!
خیلی ازم دوری ولی این دوری باعث نمیشه که فراموشت کنم!
دوستت دارم بابا!
روزت مبارک!
12:51 | فایزه |
نگاه بی قرار من
تو را بهانه می کند ...................................................... !
14:13 | فایزه |
به دیدارم بیا هر شب
در این تنهایی.تنهاو تاریک خدا مانند
دلم تنگ است
بیا ای روشن ای روشنتر از لبخند
شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها
دلم تنگ است
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
